آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۱۲۶۲۸
۱۸:۲۷

۱۴۰۴/۱۲/۰۷
خاطره‌ای از شهید سیدجواد ساداتی «۱»

بازگشت زودهنگام سیدجواد برای پیام امام

مادر شهید در خاطره‌ای نقل می‌کند: «چند روز پیش از دوازدهم بهمن ۱۳۵۷، زمانی که خبر قطعی بازگشت امام به کشور پیچید، پدر و برادرش تصمیم گرفتند برای استقبال از امام راهی تهران شوند. سیدجواد...» متن کامل خاطره اول این شهید بزرگوار را در نوید شاهد بخوانید.


شهيد سيد جواد ساداتی

به گزارش نوید شاهد فارس، شهید «سید جواد ساداتی» دهم آذرماه ۱۳۴۰ در شهرستان فسا دیده به جهان گشود. دوران کودکی را گذراند و هفت سالگی راهی مدرسه شد، تحصیلات را تا مقطع راهنمایی ادامه داد. سپس به شیراز رفت و به تحصیل درحوزه علمیه مشغول شد. با شروع جریانات انقلاب اسلامی در راهپیمایی‌ها حضوری فعال داشت. در ایام جنگ تحمیلی به جبهه رفت و سرانجام ششم اسفندماه ۱۳۶۰ به شهادت رسید. پیکر پاکش در گلزار شهدای فسا به خاک سپرده شد.


متن خاطره از زبان مادر شهید:

سیدجواد با وجود سن و سال کمی که داشت، شناخت عمیق و درستی از امام خمینی (ره) پیدا کرده بود. دل‌بسته‌ی امام بود و با تمام وجود، چشم‌انتظار بازگشت ایشان به میهن به‌سر می‌برد. این انتظار تنها در دلش باقی نمانده بود؛ بلکه همراه با پدر و برادر بزرگ‌ترش، شب و روز در خیابان‌ها حضور داشت و در راه معرفی و حمایت از امام خمینی (ره) فعالیت می‌کرد. شور انقلابی در وجودش موج می‌زد و خستگی برایش معنایی نداشت.

چند روز پیش از دوازدهم بهمن ۱۳۵۷، زمانی که خبر قطعی بازگشت امام به کشور پیچید، پدر و برادرش تصمیم گرفتند برای استقبال از امام راهی تهران شوند. سیدجواد نیز با وجود سن کم، با اصرار فراوان خواست تا همراه آنها باشد. آن‌قدر پافشاری کرد که سرانجام رضایت دادند و او نیز همراهشان عازم تهران شد؛ سفری که برایش سرشار از شوق و هیجان بود.

اما پیش از ورود امام خمینی (ره) به تهران و پیش از سخنرانی تاریخی ایشان در بهشت زهرا، اتفاقی افتاد که هرگز از خاطرم نمی‌رود. دیدم سیدجواد زودتر از پدر و برادرش و به‌تنهایی به خانه بازگشت؛ در حالی که تعداد زیادی اعلامیه و عکس‌های امام خمینی (ره) را با خود آورده بود.

با تعجب علت را از او پرسیدم. گفت: «مادر، آن‌قدر شوق دیدار و حضور امام خمینی (ره) در دلم زیاد بود که نتوانستم این شوق را فقط برای خودم نگه دارم. دلم می‌خواست مردم هم در این شادی و امید شریک باشند. برگشتم تا با این عکس‌ها و اعلامیه‌ها، سخنان امام را برای مردم تبلیغ کنم؛ چون آن زمان بیشتر مردم شهر تلویزیون نداشتند که بتوانند سخنرانی امام را ببینند و بشنوند. پدر و برادرم هم بعداً برمی‌گردند.»

همان روز، بدون آن‌که لحظه‌ای درنگ کند، همه عکس‌ها و اعلامیه‌ها را برداشت و به دیوار‌های شهر چسباند. با شتاب و اشتیاق کار می‌کرد؛ گویی زمان برایش ارزش دیگری داشت و نمی‌خواست حتی یک لحظه از رساندن پیام امام به مردم از دست برود.

سیدجواد علاقه و ارادت ویژه‌ای به امام خمینی (ره) داشت؛ علاقه‌ای که تا آخرین لحظات زندگی‌اش با او ماند. حتی در وصیت‌نامه‌اش نیز از من خواسته بود که اگر روزی خواستم دعایی کنم، آن دعا را برای سلامتی امام خمینی (ره) بخوانم. این خواسته، نشان از عمق ایمان و عشق قلبی او به امام و راهی داشت که آگاهانه انتخاب کرده بود.

انتهای متن/


گزارش خطا

ارسال نظر
طراحی و تولید: ایران سامانه