نماز آیتالله جوادی آملی بر پیکرِ رهبرِ شهید، یک تکلیفِ شرعیِ ساده نبود؛ مراسمی بود برای امضای نهاییِ کارنامهی یک عمر مجاهدتِ موحدانه. هنگامی که قامت خمیدهی این فقیه عارف در برابر پیکرِ برافراشتهی «قتیل اسلام» به نماز ایستاد، هر کلمه از دعاهایش چونان شهادتنامهای نورانی در پیشگاه الهی قرائت شد. او با بغضی برخاسته از عمقِ معرفت، نخواند و گذشت؛ بلکه ایستاد و برای تاریخ، «حقیقتِ شهادت» را معنا کرد.