مادر شهید «عبدالله آقابرار پورعمران» می‌گوید: شب همان سالی که می‌خواست برود و شهید شود زمستان بود از حوزه به خانه آمد شام می‌خوردیم گفت: «مامان دیشب خواب دیدم که آدم سبزپوش آمد بر بالینم و به من گفت ۱۰ الی ۱۵ روز دیگر به جبهه برو وقتی بیدار شدم دیدم کسی نیست. صبح که شد به شیخ سلیمانی گفتم که چنین خوابی دیدم تعبیرش چیست؟ ایشان گفت آماده شو برو جبهه.»

جانباز سرافراز یعقوب علی‌پور رمضان‌نیا از رزمندگان دوران دفاع مقدس استان مازندران، گفت: رمز ماندگاری و از خودگذشتی رزمندگان در جبهه‌ها، ایمان آنان بود.

پدر شهید «پارسا منصور هزارجریبی» می‌گوید:یک بار فایل صوتی‌اش را در گوشی‌اش پیدا کردم، به یکی از دوستاش گفته بود: «همت‌ها رفتند، ما ماندیم.» و البته، یک جمله همیشگی‌اش که حالا به وصیت بدل شده است: می‌گفت بابا، وقتی مردم، روی سنگ قبرم بنویسید: پسر ایران؛ و لوگوی پرسپولیس را هم کنارش بگذارید.

جانباز مازندرانی گفت: فرهنگ ایثار با جان مردم ایران عجین شده است و ریشه در باور‌های تاریخی و اسلامی این مردم دارد.

ابوالفضل سام دلیری جانباز مازندرانی گفت: دفاع مقدس روایتی ناب از زندگی نسلی بود که ایثار را در عمل معنا کردند.

خواهر شهید «قربانعلی امینی» می‌گوید: برادرم بعد از اولین اعزام به مرخصی آمد بعد از اتمام مرخصی می‌خواست برود پدرم گفت برای چه داری می‌روی. من همین یک پسر را دارم ایشان گفت: «اگر همه بگویند من یک پسر دارم و اجازه ندهند، جواب امام را چه کسی می‌دهد؟ من باید بروم.»

برادر شهید «قاسم فلاح نژاد» می‌گوید: یک روز پدرم در حال ساختن ساختمان به منظور آینده ایشان بود تقریباً ۳ ماه قبل از اعزام ایشان به جبهه بود به پدرم گفت: «اگر ساختمان برای من است مطمئن باش من شهید می‌شوم و بر نمی‌گردم و شما خودتان را به زحمت نیندازید» پدر می‌خواست با این کار عقیده او را عوض کند ولی نتوانست.

مادر شهید «غلامحسن بابکی» می‌گوید: او بسیار سر به زیر و متدین بود قبل از انقلاب اصلاً نمی‌گذاشت تلویزیون بخریم می‌گفت حرام است، اما بعد انقلاب به پدر گفت تلویزیون بخرد.

همرزم شهید «قربان علی شیخ خیریان» می‌گوید: قربان علی به عنوان فرمانده، ابتکار عمل بالایی داشت. در عملیات کربلای ۱، با ۲۵ آرپی‌جی، ۲۵ سنگر عراقی و تانک دشمن را منهدم کرد و مورد تشویق فرمانده لشکر قرار گرفت.

پدر شهید دکتر «مجید تجن جاری» می‌گوید: «یک روز به من و مادرش گفت ربات ساخته‌ام، می‌خواهم او را ببینید، وقتی ما را به کارگاهش برد، ربات با من سلام علیک کرد، من را می‌شناخت و می‌دانست پدر هستم. از این ساخته پسرم خیلی خوشحال شدم، آنچنان ذوقی داشتم که نمی‌دانستم چه کنم، تنها کاری که کردم این بود که دستانش را بوسیدم و گفتم پسرم، این دستان را بوسید که این علم و نبوغ را خلق می‌کند!»