دوست شهید «سیدرجب رشیدایی» میگوید: پسرم خیلی حلال و حرام را رعایت میکرد و همیشه با آدمهای خوب معاشرت میکرد. یکبار به من گفت: مامان دوستم رضا به من گفت: برویم خانه همسایه انجیر بچینیم. من به او گفتم، آقا رضا اول از صاحب خانه اجازه بگیریم، بعد انجیر بکنیم. رضا گفت: ول کن، دنیا دو روزه، پسرم ناراحت شد و گفت با من دیگر حرف نزن. انجیر دزدی حرام است.
همرزم شهید «سیف الله جهانی امیری» میگوید: بیشترین آرزویی که داشت این بود که همیشه میگفت: حسین جان! دوست دارم قبل از این که بمیرم و شهید بشوم یک بار هم شده به زیارت آقا در کربلا بروم و بعد شهید شوم.
مادر شهید «فرج الله حامدی» میگوید: داشتیم ناهار میخوردیم، فرج یهو گفت: مامان میدونی من پسر فاطمه زهرام. بهش گفتم فرج لوس نشو؛ ناهارتو بخور. چند وقتی از اون روز گذشت و جنگ شد و پسرم رفت جبهه و شهید شد و وقتی آوردنش سرش قطع شده بود. خیلی بی تابی میکردم.
برادر شهید «غلامعلی الیاسی رسکتی» میگوید: دارای اخلاق خوب و نیکی بود خیلی مودبانه و با احترام با همه برخورد میکرد. با خونسردی و خوش خلقی با افراد معاشرت میکرد.
شهید «سیدحسین الهی (کوهی مقدم)» از سه سالگی، در اثر توجه و صیانت دینی پدر و مادر، به اقامه نماز پرداخت و از همان کودکی با قرآن انس پیدا کرد که همین دو (نماز و قرآن) سرمایهی جاودانهی او گردید.
مادر شهید «قربان علی پوراکبرکرانی» میگوید: پسرم خیلی حلال و حرام را رعایت میکرد و همیشه با آدمهای خوب معاشرت میکرد. یکبار به من گفت: مامان دوستم رضا به من گفت: برویم خانه همسایه انجیر بچینیم. من به او گفتم، آقا رضا اول از صاحب خانه اجازه بگیریم، بعد انجیر بکنیم. رضا گفت: ول کن، دنیا دو روزه، پسرم ناراحت شد و گفت با من دیگر حرف نزن. انجیر دزدی حرام است.
مادر شهید «جعفر بخشیان کلاریجانی» میگوید: در آخرین روزی که میخواست به جبهه برود شب آخر بالای سر من نشست و بیدار بود گفتم چرا نمیخوابی گفت میخوابم شما بخواب! صبح آمد پیشم مرا قسم داد که جواب او را بدهم وصیت نامه اش را میخواست و خیلی دنبالش گشت وقتی وصیت نامه را به او دادم گفت رضایت بده به جبهه بروم از پدرش مقداری پول گرفت و موقع خداحافظی گفت: دیدار به قیامت.
همسر شهید «شهباز جوادی اشرفی» میگوید: هیچ موقع راز جبهه را فاش نمیکرد و از دلاوریهای بچهها و همرزمانش میگفت؛ بچهها برای خود شبها گودالی میکندند و داخل آن میرفتند و به مناجات میپرداختند، برای خود آرزوی شهادت میکردند مخصوصاً در شبهایی که عملیات بود حنابندان داشتند و به شوخی به یکدیگر میگفتند که فلانی امشب نورانی شدی یعنی اینکه به شهادت میرسی.