هم‌رزم شهید «علی‌اصغر دولابی» نقل می‌کند: «علی‌اصغر اون روز رفته بود آرایشگاه. بهش گفتیم: علی‌اصغر! خبریه؟ گفت: آره، دارم می‌رم مرخصی. چند نفر از بچه‌ها می‌خواستن برن کمین. یک دفعه علی‌اصغر گفت: من هم می‌خوام باهاتون بیام. هرچه گفتن تو عازمی و باید بری مرخصی، قبول نکرد. یکی گفت: علی‌اصغر! می‌ری شهید می‌شی! رفت و به شهادت رسید.»

مادر شهید «تقی جعفری» نقل می‌کند: «سن و سالی نداشت. می‌رفت و اعلامیه‌های حکومت نظامی دولت را پاره می‌کرد. یکی از مأموران شاه او را گرفت و گفت:‎ چرا پاره می‌کنی؟ با شجاعت گفت: امام دستور داده.»

دوست شهید «حسین سماوی» نقل می‌کند: «با هم سرود را خواندیم: ای الله!‌ ای خدای روح‌الله! جلسه گرم شده بود. وسط‌های سرود خواندن، مسجد از مأمور‌های رژیم پر شد. دستگیرمان کردند. مأمور‌ها ما را انداختند داخل ماشین. حسین با صدای بلند شعر را می‌خواند: ای فدای روح‌الله!»

مادر شهید «مجید شحنه» نقل می‌کند: «بعد انقلاب و با شروع جنگ با خودم گفتم: خدایا! انقلاب پیروز شد و ما کار زیادی نکردیم. پنج تا پسر دارم به نیت پنج تن آل عبا در راه تو! اما خدا فقط دوتایشان را قبول کرد؛ اول مجید و بعد هم مسعود.»

پسرعموی شهید «ذبیح‌الله دامغانیان» نقل می‌کند: «از همه‌چیز بالاتر، همتش برای جمع کردن بچه‌ها در مسجد و برگزاری جلسه قرآن بود. با تشویق، خیلی از بی‌تفاوت‌ها را جذب و پایشان را به مسجد باز کرد. بعضی‌ها از همین طریق، بسیجی و راهی جبهه شدند.»

شهید «شعبانعلی خاکی‌داودی» اول مهرماه ۱۳۲۰ به دنیا آمد. با فوت پدرش سرپرست خانواده شد. مهمان‌نواز، فقیردوست و یار انسان‌های از پا افتاده بود. شعبانعلی هفتم آبان ۱۳۶۵ به شهات رسید.

شهید «محمدعلی ملکوتی» بیستم شهریور ۱۳۴۸ در شهرستان دامغان متولد شد. عشق عجیبی به امام حسین(ع) داشت. شوق کربلا او را به جبهه کشاند. شانزده ساله که شد به جبهه جنوب رفت. ششم آبان ۱۳۶۴ محمدعلی به ملکوت اعلی پرکشید. پیکر این نوجوان شانزده ساله، روز اربعین امام حسین(ع) تشییع و در فردوس‌رضای دامغان به خاک سپرده شد.

مادر شهید «علیرضا حیدری» نقل می‌کند: «وقتی تو مجلس ختمش خاله کشور گفت: علیرضا هر روز غروب، هم بهش سر می‌زد و هم مایحتاجش رو می‌خرید، تازه فهمیدم چرا غروب‌ها غیبش می‌زد. هنوز هم شب‌های جمعه چشمانی انتظارش را می‌کشند.»

شهید «سعید حسنان» یکم فروردین ۱۳۴۴ در شهرستان سرخه دیده به جهان گشود. بیست و پنجم اسفندماه ۱۳۶۳ جزیره مجنون شاهد شهادتش بوده است. مفقودالجسد شد. پیکر مطهرش پس از ۳۷ سال به وطن بازگشت و در پانزدهم مهرماه ۱۴۰۰ در گلزار شهدای شهرستان سرخه به خاک سپرده شد.

خواهر شهید «محمد کرکه‌آبادی» به نقل از هم‌رزمش نقل می‌کند: «منطقه کوهستانی بود و صعب‌العبور. دیگر داشت صدای بچه‌ها درمی‌آمد. حسابی خسته شده بودند. محمد زیر لب زمزمه می‌کرد: قو علی خدمتک جوارحی. در همان عملیات به شهادت رسید.»