شهید رضا آقاباقری در نامه‌ای به خانواده خود، با بیان اینکه "جبهه دانشگاه انسان‌سازی است"، از تصمیم خود برای حضور در عملیات نهایی به جای شرکت در امتحانات دانشگاه خبر داد و نوشت: "حیف است این سعادت را برای مسائل فرعی از دست دهم."

این جمله بخشی از وصیت‌نامه شهید نوجوانی است که سوم آبان ۱۳۵۹ در جاده آبادان-ماهشهر به شهادت رسید. او در وصیت‌نامه خود از پدر و مادرش خواست برای شهادتش ناراحت نباشند، چرا که آن را "وظیفه" خود می‌دانست.

سردار شهید ناصر خادمی‌زاده در وصیت‌نامه خود، با شهادت به اصول اعتقادی اسلام، برادرش را به عنوان ناظر بر اجرای وصیت و سرپرستی خانواده منصوب و تأکید کرد: "در صورت امکان مرا در زادگاهم فرسفج دفن کنید."

شهید نبی‌الله مقصودی در وصیت‌نامه خود، با تأکید بر اطاعت از ولایت فقیه و ادامه جنگ تا پیروزی نهایی اسلام بر کفر، از ملت ایران خواست با وحدت، تقوا و پایبندی به احکام اسلامی، راه شهدا را زنده نگه دارند و دشمنان را ناامید کنند.

سردار شهید «محمدعلی رسولی‌کلایه» که در عملیات کربلای ۵ به شهادت رسید، در وصیت‌نامه‌ای خطاب به مادرش نوشت: «مبادا در شهادت من گریه کنی و اشک بریزی، چرا که این شهادت برای من عروسی است.» این شهید بزرگوار، شهادت در راه خدا را «زندگی جاودان» و «شیرین مانند گل محمدی» خواند.

شهید کرمانی‌نیا که در ۲۹ اسفند ۶۲ به شهادت رسید، در وصیتش نوشت: "این زندگی مشتری خوب پیدا کرده و آن را به قیمت بهشت ابدی می‌خرد"

شهید محمدعلی رسولی‌کلایه در وصیتش خطاب به مادرش نوشت: "اشک نریز، این شهادت برای من عروسی است و باید جشن بگیری"

شهید ناصر خادمی‌زاده در وصیت‌نامه‌ای که پیش از شهادتش در عملیات جزیره مجنون نوشت، همسر و برادرش را وصی قرار داد و آرامگاه خود را زادگاهش "فرسفج" تعیین کرد.

شهید «حاج علی نصرتی قدس» در وصیت‌نامه‌ای روحانی و عارفانه، با طلب مغفرت و بخشش، آرزو کرد که هیچ‌گونه مراسم انحصاری برای وی برگزار نشود و او را با شهدای گمنام محشور بدانند. این دانشجوی علوم سیاسی و فرمانده طرح و عملیات، همچنین از خانواده خواست تا فرزندانش را در مسیر تقوا و خدمت به مردم پرورش دهند.

وصیت‌نامه روح‌بخش شهید «امرالله بابابزرگی» سربازی که شهادت را رحمت الهی می‌دانست و از خانواده‌اش می‌خواست در مصیبتِ فراقش، به صبر زینب‌(س) اقتدا کنند امروز همچون چراغی فراروی نسل جوان می‌درخشد.