شهید علی‌اشرف صفری در وصیت‌نامه‌اش با هشدار به مردم نوشت: «اگر می‌خواهید نجات پیدا کنید، در رکاب امام باشید، وگرنه در دریای گناه و بدبختی غرق خواهید شد.» امروز که جهان اسلام درگیر فتنه‌های گسترده‌ای چون جنگ ترکیبی، شبهات اعتقادی و جنایت‌های صهیونیسم است، این وصیت، همچون چراغی فرا راهِ امت است تا با بصیرت، صف‌های خود را از دشمنان بازشناسند.

شهید محمد شیرقاضی در آخرین کلمات مکتوب خود خطاب به مادر نوشته: «می‌دانم که در دوران زندگی‌ام تو را اذیت کردم و متأسفم که نتوانستم جبران خوبی‌هایت را بکنم.» وصیت‌نامه‌ای که در آن حلالیت از پدر و مادر و وصیت به صبر و وفاداری برای خواهران، رنگ و بوی عاطفی خاصی دارد.

شهید والامقام «سیدامیر سیدمهدی» که در عملیات عراق به درجه شهادت نائل آمد، در وصیت‌نامه خود از دیر یافتن راه امام حسین (ع) ابراز تأسف کرده و انقلاب اسلامی را جرقه‌ای دانسته که او را تا مرز شهادت پیش راند.

وصیت‌نامه شهید «نادر سرمدی» که در تاریخ ۳۰ تیر ۱۳۶۶ در کردستان به درجه شهادت نائل آمده است، با زبانی عارفانه و سرشار از تضرع، از دغدغه‌های عمیق این شهید والامقام پرده برمی‌دارد؛ از دیر یافتن راه سالار شهیدان تا نگرانی از لحظه شهادت و نیز درخواست حلالیت و شفاعت از مادر.

شهید حیدر سردهقان در وصیت‌نامه خود که ۹ روز پیش از شهادت در منطقه بصره تحریر شده، از خانواده خود خواسته است تا برای بقای انقلاب اسلامی و یاری‌یافتن یاران امام خمینی (ره) در راه اهداف مشروع، پیوسته دعا کنند. این شهید بزرگوار همچنین به پرداخت بدهی خمس و تقسیم شرعی اموال سفارش کرده است.

شهیدِ والامقام در وصیت‌نامه‌ای که تبلورِ بینشِ عمیقِ عاشورایی اوست، از کربلا نه به عنوان یک جغرافیا، بلکه به عنوان یک «طریقتِ همیشگی» سخن می‌گوید. او که دل در گروِ ولایت فقیه و اسلامِ ناب داشت، در این متن نه تنها از آرمان‌هایش دفاع می‌کند، بلکه با دستوری متفاوت برای مراسم شهادتش—آویختنِ پرچم سبز به جای سیاه درسِ دیگری از حماسه و امید می‌دهد.

شهید «محمدحسین ارژنگیان» در بیستم اردیبهشت سال ۱۳۶۴، در میانه‌ی شور و اشتیاق برای حضور در جبهه‌های حق علیه باطل، وصیت‌نامه‌ای از خود به یادگار گذاشت که گویی آیینه‌ای از جان‌فشانی و ایمان است. او در این کلمات، ضمنِ تجدیدِ عهد با امام و انقلاب، با کلامی زینب‌گونه با مادرش سخن می‌گوید و بر ایستادگی و حمایت از بسیج تأکید می‌ورزد. این متن، بازخوانی دقیق و منقح از همان دست‌نوشته‌ی عزیز است که بدون دخل و تصرف در محتوا، مرتب‌سازی شده است.

شهید حسین احمدی، متولد ۱۳۴۱ در قزوین، در وصیت‌نامه خود با الهام از کلام شهید مظلوم آیت‌الله بهشتی، شهادت را نورانیت حقیقی دانسته و از خانواده و امت انقلابی خواسته است تا راه شهدا را زنده نگه دارند، پشتیبان اسلام باشند و هرگز امام و روحانیت را تنها نگذارند. او که در ۳ خرداد ۱۳۶۰ در درگیری مستقیم با دشمن به شهادت رسید، تأکید کرده بود: «حفظ دستاوردهای انقلاب از همه چیز بالاتر است، حتی از جان و مال و فرزند.»

«شهید محمدحسین ابوالمنصوری در وصیت‌نامه خود با صراحت می‌نویسد: "از مال دنیا هیچ ندارم که به کس ببخشم." اما همین سرباز بی‌دنیا، برای بازماندگانش دو وصیت ارزشمند دارد: نخست به برادرانش سفارش می‌کند که به حرف پدر و مادر گوش کنند و راه قرآن و اسلام را پیش بگیرند؛ و دیگر به خواهرانش می‌گوید که چون زینب (س) صبر داشته باشند، چرا که مرگ هر انسانی فرا می‌رسد و چه بهتر که در راه دین و مملکت باشد.»

شهید «آقابزرگ آقاجان‌نژاد»، رزمنده‌ای که در خرداد ۶۱ در جبهه‌های نبرد حق علیه باطل به آسمان پر کشید، در واپسین کلامش با خانواده، نه تنها از ایستادگی در برابر استکبار سخن گفت، بلکه به خواهرش پیامی به‌یادماندنی داد که تا ابد در تاریخ ماندگار است؛ او حجاب را سلاحی هم‌رده با جان‌فشانی در میدان نبرد دانست.