سرپرست بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران از برپایی موکب «سلام شهید» در خیابان طالقانی همزمان با مراسم وداع و تشییع خبر داد و گفت: این موکب با ارائه خدمات فرهنگی، هنری، درمانی، رفاهی و اسکان، تلاش دارد سهمی هرچند کوچک در تکریم مقام شهدا و خدمت‌رسانی شایسته به زائران داشته باشد.

معصومه آباد مشاور امور زنان و خانواده بنیاد شهید و امور ایثارگران امروز دوشنبه ۱۵ تیر ماه در حاشیه برپایی موکب‌ اداره‌کل بنیاد شهید شهرستان‌های استان تهران واقع در خیابان طالقانی در گفتگو با خبرنگار نوید شاهد با گرامیداشت یاد و خاطره شهدا و رهبر شهید انقلاب، ضمن قدردانی از حضور حماسی مردم در آیین وداع، تشییع و تدفین با پیکر مطهر گفت: حضور میلیونی مردم که با دلی اندوه‌بار و چشمی اشک‌بار مسیر تشییع پیکر رهبر شهید و خانواده ایشان را طی می‌کردند در واقع نشانه وحدت، همبستگی و دلبستگی مردم به رهبر شهیدشان است و این پیام را به جهانیان می‌دهند؛ مردم ایران بر آرمان‌های خود در مسیر خونخواهی و انتقام از رهبرشان استوار هستند.

مخدومه مددعلی همسر شهید «مصطفی یعقوبی» نقل می‌کند: «هجده سالم بودم که مصطفی شهید شد. من ماندم و دو فرزند قد و نیم قد. برایم خیلی سخت بود. اما وقتی یاد حرف هایش می افتادم که می گفت: من بخاطر وطنم حاضر جانم را نیز فدا کنم. دلم آرام می‌گرفت. او به آرزویش رسید.»

برادر شهید «هاشم سرحدی» روایت می‌کند: با آغاز جنگ تحمیلی هاشم دوران مقدس سربازی را سپری می‌کرد. خدمتش که تمام شد، تصمیم گرفت دوباره در منطقه بماند و خدمت کند.  او شیفته خدمت به کشورش بود و پس از دلاوری‌های فراوان در محاصره شهر آبادان به شهادت رسید.

رقیه لطفی همسر شهید «یوسف پریش» نقل می‌کند: همسرم در نیروی انتظامی شهر سقز کار می‌کرد و ما در خانه‌های سازمانی زندگی می‌کردیم؛ که در اواخر سال ۶۵ حوالی ساعت ۳ بعدازظهر که دشمن خانه‌های سازمانی آن منطقه را بمباران کرد. من به همراه همسرم و فرزندم از خانه خارج شدیم، اما ترکش به سر همسرم اصابت کرد و همان لحظه به شهادت رسید. من نیز از ناحیه کتف زخمی شدم و فرزندم نیز پاهاش سوخته بود.

همسر شهید «مجتبی رضایی‌دوست» روایت می‌کند: «چقدر عجیب است که در نگاهِ مجتبی، شهادت نه یک حادثه، که یک «قسمت» بود که گویی او در آن روز، سخاوتمندانه آن را به رفیقش بخشیده بود. او در آن لحظه نمی‌دانست که آن ایثارِ کوچک در تعارف کردنِ یک لقمه، آغازگرِ همان مسیری است که سال‌ها بعد، او را در رکابِ سیدالشهدا (ع) به جایگاهِ حقیقی‌اش رساند.»

همسر شهید «مجتبی رضایی‌دوست» روایت می‌کند: «روز نهم فروردین‌ماه سال ۱۴۰۵، در میانِ غبارِ اندوهِ تشییعِ شهیدِ سرافراز شهید حمید صفری یکی از پاسداران پادگان بیدگنه ملارد، حال و هوای عجیبی حاکم بود. نگاهِ من به همسرِ شهید بود؛ با دو فرزندِ خردسال که در آغوش داشت، اما کوهی از صلابت بود. بی‌اختیار به مجتبی گفتم: «احسنت به این همسر شهید! با این دو بچه کوچک، چقدر با صلابت و قوی قدم برمی‌دارد…»

حلما نجفی دختر شهید پاسدار «محمدمهدی کرمی» از شهدای جنگ رمضان در قسمت دوم خاطراتش نوشت: «محرم که می‌رسید، خودش سیاهی‌ها را می‌زد و دلِ خانه را برای عزای حسین (ع) آماده می‌کرد. امّا امسال، جای دست‌های او خالی‌ست و ما مانده‌ایم با دلی شکسته.تا هم برای سیدالشهدا (ع) گریه کنیم.و هم برای دلتنگیِ نبودِ او عشق زندگی من.خودت رفتی، اما یاد و نامت در عزای حسین (ع) زنده‌تر از همیشه مانده است.»

حلما کرمی دختر شهید «محمدمهدی کرمی» در دلنوشته ای در وصف پدر نوشت: «پاهایم دیگر توان نداشت… نشستم کنار حجله‌ات تا کمی نفس بگیرم، اما مگر بی‌تو نفسی هست؟ قاب عکست را طوری به سینه فشردم که انگار می‌خواستم تپش‌های قلبم را به تو برسانم.»

زهرا تقیان همسر شهید «علی اصغر نوحی طهرانی» به مناسبت اولین سالگرد همسرش نوشت: «امروز، وقتی به دخترانمان نگاه می‌کنم، قلبم پاره می‌شود.دخترِ ده ساله‌ی ما، که حالا دیگر مثل یک زنِ کوچک، غمِ تو را به دوش می‌کشد؛ او با هر پرسشی که می‌پرسد، در واقع دارد از من می‌خواهد که این حقیقتِ بی‌رحم را انکار کنم. او می‌خواهد بداند چرا قهرمانِ ما، در میانِ ما نیست! او با هر بار گریه کردن، در واقع دارد برایِ دنیایی اشک می‌ریزد که تو در آن حضور نداری.»