هاجر پورواجد، همسر گرانقدر شهید «حسین امینی امشی» در یادداشتی به مناسبت فرارسیدن 26 دی سالروز وفات حضرت ام البنین(س)، روز تکریم مادران و همسران شهدا برای نوید شاهد نوشت: «پسرم... صندوقچه مادری‌ام یادت هست؟ عطر چفیه‌ات زینت بخش همان صندوقچه ایست که دوستش می‌داشتی. حال آن عطر، مونس تنهایی‌ام شده است. نازدانه من: سفر وصل، طولانی شد و من به بلندای قیامت دلتنگت شده‌ام.»

پدر خلبان شهید «علی بلورخانی» روایت شده است: «علی مصداق یک انسان خانواده دوست بود. برای همسرش تکیه گاهی مطمئن و یاوری مهربان بود و در طول زندگی کوتاه خود با همسرش حتی یک لحظه از محبت به او غافل نبود و لحظه لحظه از طریق تلفن خود را در کنار همسرش محسوس می ساخت.»

مادر شهید «مصطفی فراهانی» روایت می‌کند: «مدتی از اعزام مجتبی به جبهه نگذشته بود که مصطفی هم هوای جبهه کرد. من مخالفت کردم. گفت: پس چرا به مجتبی اجازه دادید ! و برای این که رضایتم را جلب کند گفت من فقط 2-3 ماه میروم و برمی گردم.»

از شهید «منصور اسماعیلی‌نودولقی» روایت شده است: «گویی در عالم خواب با صفر برادر کوچکم می‌رفتیم. دیدم برگشت بطرف راست و داخل کوچه‌ای شد. خواستم وارد آنجا شوم، دیدم ناصر از آن کوچه به طرف من آمد. گفتم: ناصر، خودت هستی؟ پیش خود گفتم، شاید خیالاتی شدم و الان غیب می‌شود.»

زهرا زمانی مادر شهید «مصطفی محمد میرزایی» می‌گوید: «روز جمعه که خبر شهادت حاج قاسم را شنیدم، پای تلویزیون گریه می‌کردم. پسر سومم آمد و خبر شهادت مصطفی را به من داد. وقتی فهمیدم مصطفی درست همزمان با سردار در منطقه دیگر توسط اصابت موشک امریکایی به مقرشان شهید شده، خوشحال شدم که پسرم مثل امام حسین(ع) به شهادت رسید.»

«مرجان زائری» همسر جانباز اعصاب و روان و یکی از فعالین فرهنگی، به مناسبت دومین سالگرد شهادت «حاج قاسم سلیمانی» برای مخاطبان نوید شاهد نوشت: «بابا می‌آید جملهِ کتابی بود در درس مدرسه، بابای کودکان شهر اشغالگر می‌آید، علمدار نرفته‌ست... چون امید زنده‌ست. سردار در آتش عشق وطن در آسمان‌ها به معراج می‌آید. قاسم زنده است و صدا میزند مرا...»

يوسفعلی احمدی پدر شهيد «شعبانعلی احمدی» می‌گوید: «پسرم پس از اتمام تحصيلات متوسطه‌‎اش وارد بازار كار شد. مدتی در بسیج بود و سپس وارد نهاد مقدس سپاه پاسداران شد. در عين حال از طریق برق‌كشی ساختمان كمک حال من بود و در تهیه امرار معاش خانواده دوشادوش من کار می‌کرد.»

شهید«شعبانعلی احمدی» در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشت: «نامه پُر مهر و محبت شما كه از خبر سلامتی بوده بدستم رسيده و خيلی خوشحال شدم. پدر جان و مادر عزيزم ناراحت و نگران نباشيد، چون جای ما خوب و حالم خوب است برايمان دعا كنيد كه هرچه زودتر پيروز شويم.»

شهید«شعبانعلی احمدی» در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشت: «هميشه به فكر شما هستم تا مرگم فرا رسد. ترس توی دلتان راه ندهيد، پيروز می‌شويم صدام كه سهل است با امپرياليسم هم می‌جنگيم.»

شهید«شعبانعلی احمدی» در نامه‌ای خطاب به مادرش نوشت: «مادر مهربان، من مي‌دانم كه دوري از خانواده درد زيادي است و جدائي بسيار سخت است اما چه بايد كرد بايد در مقابل اين خارجيان و متجاوزين ايستاد و تا خون در رگ داريم بايد جلوي اين صداميان بايستيم تا دین مبين اسلام در سراسرگيتي و تمام جهان رواج دهيم.»