خانم‌بالا مهاجر مادر شهید «اصغر گلستانی» روایت می‌کند: «پسرم علاقه بسیاری به نماز، روزه، دعا و نیایش داشت. او عصر‌ها همه‌ی بچه‌های محل را به دور خودش جمع می‌کرد و با اینکه سن بسیار کمی داشت به آنها نماز یاد می‌داد و می‌گفت: هیچ وقت خدا را فراموش نکنیم. در موقعه نماز اولین نفری بود که وارد مسجد می‌شد.»

علی گلستانی پدر شهید «اصغر گلستانی» نقل می‌کند: «روزی با اصغر در خانه خلوت کرده بودیم که اصغر بدون مقدمه شروع کرد برای من از جبهه صحبت کردن، من هم با علاقه حرف‌های او را می‌شنیدم. بعد از این که پسرم حرف‌های زیادی برای من گفته بود، به شوخی گفتم اصغر حالا واقعا می‌روی جبهه می‌جنگید یا این که پشت خاک ریز قایم می‌شوی؟ او هم در جواب من گفت: اگر راست می‌گویی بیا و ببین. خلاصه آنقدر توی گوش من خواند تا این که مرا به جبهه فرستاد.»

الهام مهاجر (دختردایی شهید) روایتی خواندنی از گفته‌های خانم‌بالا مهاجر مادر شهید «اصغر گلستانی» را بیان می‌کند: «روزی اصغر گلستانی پیش مادرش آمد و گفت: بیا برویم مدرسه، معلم می‌خواهد با شما چند کلمه صحبت کند. معلم او گفت: اصغر از من خواهش کرده که از مادرم و پدرم امضاء بگیرید که من به جبهه بروم. من هم با خوشحالی از طرف خودم امضاء دادم و گفتم که باید به پدرش من بگویم.»

شهید «محمد جعفری‌منش» در روایتی از دست‌‌نوشته «شهید فرزانگان» نوشته است: «جائی هستیم که لحظه‌اش را به همه عمر زندگی کردن در شهر خودمان نمی‌فروشیم. ما اسیر هستیم، اسیر خدا قلب ما آکنده از وجود اوست. اینجا عبادت معنا دارد یعنی ما قبلا گفتار داشتیم ولی حالا عمل اینجا نماز شب جمیع است، اینجا ارتباط مستقیم است، اینجا تغییر انسان به تولدی جدید است، همه زندگی به یک طرف، لحظه‌ای در اینجا بودن ارزشی بیشتر دارد، خدا می‌داند اسارت این دنیا را نخواهیم کشید و خدا می‌داند به عشق او به اینجا آمده‌ایم.»

شهید «احمد ارژنگی» در نامه‌ای خطاب به خانواده‌اش نوشت: «ناراحت نباشید من مواظب خودم هستم. مهدی جان گذشته‌ها را فراموش کن و این لطف الهی که به ما شد و یکی از خانواده ما در جبهه شرکت کرد، به برکت قرآن خواندن‌ها و نماز شب‌های شما بود وگرنه من کسی نیستم. مهدی جان مواظب کار‌های محمود باش.»

مجتبی عسکری همرزم شهید «سید محمدرضا دستواره» می‌گوید: «با شهادت ممقانی مسئول بهداری لشکر ۲۷، شهید دستواره می‌گفت: یکی از قدیمی‌ترین رفقامان هم بالاخره رفت ولی ما هنوز زنده‌ایم. بعد سرش را و دست‌هایش به آسمان بلند کرد و فریادی کشید که ۵۰ متر آن طرف‌تر هم اگر صدای گلوله نبود به وضوح شنیده می‌شد. «خدایا خسته شدم پس چرا مرا نمی‌بری؟»

شهید «احمد ارژنگی» در نامه‌ای خطاب به مادرش نوشت: «مادر جان حال من خوب است. راستی حسن بهم گفت: ننه گفته قدر یه ۲۴ ساعت بیاد ببینمش. آخه مادر با ایمان، حالا چه وقت ملاقات ما باید ان‌شاءالله راه کربلا را باز کنیم، بعد اگر زنده بودیم بیائیم و با هم به زیارت کربلا برویم.»

شهید «احمد ارژنگی» در نامه‌ای خطاب به پدرش نوشت: «من نمی‌دانم که این نامه چه وقت به دست شما می‌رسد ولی خواهش می‌کنم که ایام نوروز را اگه توانستید به دیدار خانواده‌های شهدا بروید، به دیدار جانبازان بروید، به بهشت زهرا بروید، به جبهه کمک کنید برای آن دنیایتان توشه برگیرید.»

شهید «احمد ارژنگی» در نامه‌ای خطاب به پدرش نوشت: «پدر جان الان موقع یاری کردن امام حسین (ع) است. الان موقع جهاد کردن است قربان امام حسین بروم الان این لشکریان امام زمان (عج) می‌گویند، حسین جان! اگر آن موقع که در کربلا تنها و بی یاور با بدن خونین روی زمین افتاده بودی و با دهان مبارکت می‌فرمودی هل من ناصراً ینصرنی، کسی نبود که پسر فاطمه زهرا (ص) را یاری دهد.»

سیدحسن شکری همرزم شهید «سیدمحمدرضا دستواره» می‌گوید: «حاج رضا برای این که به نیرو‌ها روحیه بدهد، بالای خاکریز ایستاد و در حالی که تیر‌های رگباری دشمن از کنارش می‌گذشت و ترکش‌های فراوانی اطرافش به زمین می‌خورد، بی‌واهمه فریاد می‌زد «بچه‌ها. برسید... برید جلو... بزنید درب داغانشان کنید.»