شهدای مدافع حرم را باید ادامه‌دهندگان همان مکتبی دانست، که در دوران دفاع مقدس فرزندان این ملت را به میدان دفاع از دین، وطن و ارزش‌های انسانی کشاند. تفاوت در جغرافیای میدان است، اما حقیقت همان حقیقت است. دفاع از مظلوم، ایستادگی در برابر ظلم و نپذیرفتن سلطه جریان‌های تکفیری و تروریستی.

چندی بعد از مراسم خاکسپاری، فرزین به خوابم آمد؛ با همان چهره آرام و مهربانش رو به من کرد و گفت: «چرا غصه می‌خوری و این‌طور بی‌قراری می‌کنی؟ ببین، من توانستم نجات پیدا کنم و زنده‌ام…» این رؤیای صادقانه، مرهمی شد بر دل بی‌قرارم تا باور کنم، که شهدا زنده‌اند و نزد پروردگارشان روزی می‌خورند.

اربعین حسینی، بزرگ‌ترین اجتماع عاشقان و دلدادگان اهل‌بیت (ع) و جلوه‌ای بی‌بدیل از ایمان، وحدت، ایثار و خدمت است. امروز راهپیمایی اربعین تنها یک مراسم مذهبی نیست، بلکه نمایش اقتدار جبهه حق، همبستگی امت اسلامی و استمرار نهضت عاشوراست.

نهم اسفند، غوغای جنگ در دل اقیانوس برپا شد. چند روزی در بی‌خبری مطلق گذشت؛ انگار دنیا برای ما متوقف شده بود. بعد از آن سه روز پر از اضطراب، بالاخره خودش تماس گرفت. صدایش آرام بود، انگار می‌خواست تمام نگرانی‌های ما را از دل بردارد. گفت: «نترسید، حال ما خوب است، من صحیح و سالم هستم و داریم به سمت خانه برمی‌گردیم.» این آخرین جملاتی بود که از امید شنیدیم. فردای آن روز، چهارشنبه سیزدهم اسفند ماه، ناو «دنا»، همان‌جایی که امید ما در آن خدمت می‌کرد، در آب‌های اقیانوس مورد اصابت زیردریایی‌های دشمن قرار گرفت.

در آن لحظه‌ی عجیب، فهمیدم که خداوند حاجت من را از زبان شهید «مهدی عالی» شنیده است. دو روز بعد، با خبر رسیدن پیکر، یقین کردم که پسرم بالاخره به آرزوی دیرینه‌اش رسیده است؛ پسری که از کودکی تا لحظه‌ی رفتن، همیشه با لبخند می‌گفت: دعا کنید شهید شوم.

سیدمهدی در روستا برنامه‌ای به نام «آبروی محله» راه انداخته بود. برای شهدای هر محله مراسم می‌گرفت، یادواره برگزار می‌کرد و نمی‌گذاشت نامشان فراموش شود. همیشه می‌گفت هر محله‌ای به شهیدش افتخار می‌کند و شهید، آبروی آن محله است. حالا خود سیدمهدی آبروی یک محله و روستا شده است.

آمده بود تا دل خواهرش و دل همه ما را آرام کند؛ تا بگوید که راهش درست بوده و حالا در آرامش است. آن خواب برای ما یک نشانه بود؛ نشانه‌ای از اینکه شهدا زنده‌اند و ناظر بر دل‌های ما. از آن روز به بعد، هر وقت دلتنگ می‌شویم، سعی می‌کنیم همان کاری را بکنیم که محمدرضا خواسته بود؛ صبور باشیم، لبخند بزنیم و باور داشته باشیم که حالش خوب است و در آرامش الهی به سر می‌برد.

این همزمانی عجیب برای من پیامی روشن داشت؛ اینکه شهید زنده است و حتی برای کوچک‌ترین آرزو‌های قلبی ما هم نشانه‌ای می‌فرستد. آن نهال که حالا در دل خاک ریشه دوانده، برای ما تنها یک درخت نیست؛ او نماد حیات جاویدان ابوالفضل است.

سخت‌ترین لحظه، زمانی بود که سنگ لحد را بر مزارش گذاشتند. همان‌جا رو به آسمان کردم و گفتم: خدایا، تو خود شاهدی که عزیزترینم را زیر خاک گذاشتم؛ خدایا، من این امانت را به تو بازگرداندم؛ آن را از من بپذیر. خطاب به خاک گفتم: تو از من خوشبخت‌تری، زیرا تا قیامت پیکر پاک او را در آغوش خواهی داشت.

آن عطر، بوی حضور معین بود. بار‌ها و بار‌ها خانواده آن رایحه ملکوتی را احساس کردند و هر بار، یقینمان بیشتر شد که معین زنده بوده و ما را در این مسیر تنها نگذاشته است.