نوید شاهد کرمانشاه، تصاویر دیده نشده از شهید دانشجو «تیمور گرامی» را تقدیم مخاطبان ارجمند می‌کند.

شهید«سهراب کاظمی» در بخشی از وصیت نامه خود نوشته است: مادر بزرگوارم! من به خاطر زحمات و تلاشي كه براي من كشيدي از شما تشكر و سپاسگزاري مي‌كنم. فقط تقاضاي من اين است كه مرا حلال كني و براي من دعا کنید ديگر عرضي ندارم.

شهید«امین عزیزی» فرزند مرحوم محی‌الدین، سال 1339 در روستای هواندران به دنیا آمد. 30 اردیبهشت 1362 در یک عملیات در منطقه سورمر ازگله نزدیکی کوه بای مونا همراه 22 نفر که مسئولیت همه به عهد او بود، می‌روند. در همین تاریخ همراه 9 نفر دیگر بر اثر انفجار مین در یک کمین در محور فوق به شهادت رسیدند و جان خود را فدای انقلاب اسلامی کردند.

شهید«کیهان اله وردی آذر» پس از انتصاب به فرماندهی هنگ ژاندارمری چهار، نهایت همکاری را با انقلاب و به‌خصوص سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را داشت و در سرکوبی اشرار و ضد انقلاب از هیچ کوششی دریغ نکرد.

شهید «علی بخش ابرشهر»، 14 مرداد 1346 در خانواده‌ای مذهبی در روستای میان تنگ منصوری بخش حمیل چشم به جهان گشود. در تقسیمات او را به گردان حمزه سیدالشهدا انتقال دادند. او به عنوان مسئول تیربار دوشکا انتخاب شد. اولین عملیات را در کربلای چهار شرکت کرد و بعد از عملیات، مدتی می‌گذرد که به مرخصی می‌رود و در تمام روزهای مرخصی‌اش می‌گفت: برای بچه‌های گردان طاقت نمی‌آورم.

«معصومه غلامی» می‌گوید: حمزه همراه شهید «مهدی قاسمی» برای شناسایی منطقه مأموریت داشتند. اما پس از شهادت قاسمی برای اینکه پیکر ایشان به دست گروه‌های تکفیری نیفتد، پس از آرام شدن منطقه برای عقب آوردن پیکر به منطقه می‌روند که با ضرب گلوله‌ی تک‌تیرانداز زخمی و به شهادت رسیدند. بعد از نا‌امنی منطقه توسط تکفیری‌ها آن‌ها 500 میلیون تومان بابت پس دادن پیکر شهید طلب کردند اما نپذیرفتیم.

ابوالفضل پس از سال‌ها مجاهدت در راه دفاع از حرم آل الله (ع) در حمله‌ هوایی ناجوانمردانه پهبادهای آمریکایی- اسرائیلی به پادگان شهدا حشد‌الشعبی در منطقه آمرلی عراق در سن 46 سالگی به شهادت رسید.

«طلا حدادی»، می‌گوید: برادرم، سال 1365 در فکه به شهادت رسید. یکی از خصوصیات بارز رفتاری ایشان، این بود که همیشه خنده بر لب داشت. یک روز که پشت درب خانه ما با اینکه خیلی زیر باران مانده بود. اصلاً به روی خودش نیاورد و با مهربانی و لبخند همیشگی‌اش گفت: بیائید برایتان سوغات آورده‌ام.

«نرگس حاجیان» می‌گوید: به پدر خیره می‌شدم تا زمانی که صدای مادر، سکوت من و پدر را بهم می‌زد اما من همچنان دستان کوچکم در دستانش بود و حاضر نبودم هرگز دستانم را از پدرم جدا کنم.

«محمود آقایی» جانباز و برادر شهید، می گوید: دریکی از روزهای انقلاب جوانان خیابان قرنطینه، با آوردن یک تیکه تیرآهن بزرگ باعث مسدود شدن خیابان شدند، یک سرگرد شهربانی نزد من آمد و گفت: تو را به قرآن، این آهن را بردارید. بچه های انقلابی در جواب گفتند به شرطی آهن را جابجا می‌کنیم که شعار‌های انقلابی را فریاد بزنیم.