«خمپاره دقیقاً در آغوش احمد نشسته بود و احمد تکه تکه شده بود. یک لحظه برگشتم و کنار دستم را نگاه کردم. کوله آرپی جی ها بود که حالا داشت شعله می کشید. چند قدمی فاصله گرفتم. گلوله های آرپی جی توی کوله یکی یکی منفجر شدند و جهنم آنجا را جهنم تر کردند و اگر تکه پاره هایی هم از پیکر  احمد باقی مانده بود، دیگر با گرد و غبار و خاک های گرم منطقه یکی شد و احمد اربا اربا شد...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش«حاج سعید نوایی» در نوید شاهد بخوانید.

«شهید حبیب مقدم جوانترین شهید منطقه کرناسیان و محله سبط الشیخ انصاری و رودبند و مسجد حاج صوفی است. اگر در شهرمان دزفول جوانتر از حبیب داریم من نمی دانم. حبیب وقتی در عملیان رمضان مفقود شد چهارده سال و چهار ماه سن داشت. از نکات عجیب زندگی حبیب این است که دقیقا پس از چهارده سال و چهار ماه جنازه حبیب را پیدا کردند و آوردند...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستش «مهران موحد»در نوید شاهد بخوانید.

«صبح های جمعه همیشه شانه به شانه ی حاج حبیب، به بهشت علی می‌رفتم تا در کنار مزار خالی عبدالرحیم کمی آرامش بگیرم. صدای کسی را شنیدم که گفت: «حسنی به مکتب نمی‌رفت، وقتی می‌رفت جمعه می‌رفت.» دلم بدجوری شکست. آنگونه که همان شب پسرم در خواب خودش را به من نشان داد و گفت: «ناراحت نشو مادر! تو هر وقت بیایی من هستم...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان مادرش در نوید شاهد بخوانید.

«سید علی برادر بزرگتر و مسئول مخابرات تیپ یک لشکر ۷ ولی عصر (عج) بود. کنارش بودیم که خبر شهادت سید عزیز را یواشکی به ما گفتند. سعی کردیم تا او خبر دار نشود. شب سختی بود. از علاقه شدید بین دو برادر مطلع بودیم. صبح آن روز که سید عزیز برای خداحافظی پیش ما آمده بود، لحظه بی تکرار و زیبای وداع دو برادر را به چشم دیده بودیم. یک جورهایی انگار در آن لحظه هردوشان می دانستند که این آخرین وداع است و سید عزیز شهید می شود…»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش در نوید شاهد بخوانید.

«گفت: «بعد از شش ماه برای گرفتن حقوقم به اداره آمدم» من که معنای خنده هایش را نمی فهمیدم با عجله گفتم: «خوب چی شد؟ پرداخت شد؟» او بازهم خندید گفت: «نه! به من گفتن برو مدرک بیاور تو معلم این اداره نیستی کسی اینجا تو را نمی شناسد...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوستش در نوید شاهد بخوانید.

«۱۹ ساله بود که چهارم تیرماه ۱۳۶۷ در پدافندی جزیره مجنون گم شد. روزی که رفت و دیگر برنگشت، خواهرش کاسه آب را گرفت که بریزد پشت سرش. کاسه را از دستش گرفت و گفت: «من برگشتنی نیستم!»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان پدرش در نوید شاهد بخوانید.

«علیرضا برای انتخاب نیروهایش از بین تعدادی از بچه‌های مسجد امام صادق(ع) در اندیشه فرو می‌رود. با خود می گوید: «برای اینکه تمام نیروهای عمل کننده از یک محل نباشند بهتر است همه بچه های یک مسجد با هم در عملیات نباشند...» لذا «محمدرضا خونساری» را از لیست خط می‌زند و محمدرضا بسیار دلخور و ناراحت می شود...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان دوست و همرزمش در نوید شاهد بخوانید.

«مورچه‌های زیادی از لباس حسن بالا می‌رفتند و من که بسیار دوستش داشتم نتوانستم تحمل کنم سریعا خودم را به او رساندم و شروع کردم به تکاندن مورچه‌ها! اما او نگذاشت و گفت: مادر جان! نکن این کار رو! من الان چند دقیقه‌ای در آفتاب می‌نشینم تا مورچه‌ها خودشون ول کنن و برن!اینطوری که تو آنها را می‌تکانی که کشته می‌شوند...» در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان فرزند شهید در نوید شاهد بخوانید.

«سیزدهم فروردین ماه 1361، کریم از برادرم که کنار تختش ایستاده است، می پرسد: «ساعت چنده؟!»  برادرم می گوید: «ساعت هفت» با شنیدن ساعت، کریم از برادرم خداحافظی می کند و چشمانش را برای همیشه می بندد، انگار که از ساعت پروازش باخبر بوده باشد...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از دفتر خاطرات خواهر شهید در نوید شاهد بخوانید.

«لحظه های خاص و به یاد ماندنی بود. هر کدام از بچه‌ها وصیت و سفارشی به خانواده و رفقایش داشت. آخرین نفری که سوار شد، حسن پورمحمد بود. روی رکاب ماشین ایستاد و با صدای بلند و رسا گفت: «ای مردم! ما می‌رویم اما شما مساجد را خالی نگذارید...»در ادامه خاطره این شهید والامقام را از زبان همرزم شهید«حاج غلامرضا قربانی»در نوید شاهد بخوانید.